رویایی که از جاده ای دور افتاده آغاز شد؛ دو مدال دختران ایران از دل کویر

به گزارش مشرق، در روایت های کهن شاهنامه زمانی که فردوسی به کرمان می رسد، داستان اردشیر بابکان و هفتواد با قصه دختری آغاز می شود. دختری که حضورش سرآغاز روایتی ماندگار در یکی از بخش های حماسی شاهنامه است. چند قرن بعد در بازی های آسیایی ناگویا 2026 نیز داستان ورزش کرمان با دو دختر آغاز شد. زهرا زارعی از منوجان و فاطمه زهرا سعیدآبادی از کهنوج، دو دختر جنوبی کرمان که با کسب مدال نقره اسامی جدیدی را در تقویم پرافتخار ورزش ایران ماندگار ساختند.

در جنوبی ترین نقاط کرمان جایی میان کوه و آفتاب و در نزدیکی مرز استان هرمزگان و آب های تنگه هرمز، رویاهایی بزرگ شکل گرفت. رویاهایی که شاید در آغاز دست نیافتنی به نظر می رسیدند اما مسیر این دو دختر از جاده های دور افتاده جنوب کرمان تا میدان های بزرگ ورزش آسیا در ناگویا به واقعیت رسید.

زهرا زارعی در رقابت های دوومیدانی بازی های آسیایی در ماده 400 متر به میدان رفت و با دویدن در میان مدعیان قاره کهن خود را به مدال نقره رساند. کمی آن سوتر و در مسیر حرکت از جنوب به سمت مرکز استان، فاطمه زهرا سعیدآبادی روی تاتامی ناگویا و در یکی از مهم ترین آوردگاه های آسیایی کاراته با مبارزه ای درخشان مدال نقره را در مهد این رشته آن خود کرد. این دو مدال نقره، دو رشته متفاوت و دو مسیر متفاوت بودند اما نقطه اشتراک آنها در جنوب کرمان پیوند می خورد.

این دو قهرمان نه از شهرهای بزرگ و نه از دل امکانات ورزشی پرزرق و برق پایتخت و مراکز استان ها برخاستند. آنها از شهرهایی آمدند که شاید نامشان کمتر در اخبار ورزشی شنیده شده باشد. از جاده های دور از امکانات محدود و از محیط هایی که رسیدن به میدان های بزرگ ورزش برای یک ورزشکار در آنها آسان نیست. دخترانی از منوجان و کهنوج قد کشیدند، دویدند، جنگیدند و سرانجام در ناگویا پرچم ایران را به اهتزاز درآوردند. منوجان و کهنوج شاید روی نقشه ایران شهرهایی کوچک و دور از مراکز اصلی ورزش به نظر برسند اما امروز نام آنها در بخشی از تاریخ ورزش کرمان و ایران ثبت شده است. فاصله جغرافیایی می تواند مسیر یک ورزشکار را دشوارتر کند، می تواند دسترسی به امکانات، مربیان، مسابقات و زیرساخت های حرفه ای را محدود کند، اما نمی تواند به تنهایی اندازه یک رویا را تعیین کند.

زهرا زارعی و فاطمه زهرا سعیدآبادی هر دو از جنوبی ترین نقاط کرمان، نشان دادند که مسیر قهرمانی الزاما از سالن های مجهز و پیست های تارتان باشکوه آغاز نمی شود. گاهی یک رویا از جاده ای دورافتاده آغاز می شود. از شهری که شاید کمتر کسی نامش را شنیده باشد اما اراده ای در آن شکل گرفته که می خواهد از مرزهای جغرافیا عبور کند.

ناگویا برای این دو دختر فقط یک میدان مسابقه نبود. مقصد سال ها تلاش، تمرین و ایستادگی بود. آنها از جنوب کرمان تا قلب آسیا رفتند تا ثابت کنند فاصله با مرکز، فاصله با رویا نیست. حالا وقتی نام منوجان و کهنوج در کنار دو مدال نقره بازی های آسیایی ناگویا قرار می گیرد، می توان از روایتی تازه برای ورزش کرمان سخن گفت؛ روایتی که قهرمانانش از دور دست آمده اند، اما به متن ورزش ایران گره خوردند.